تیم ملی فوتبال  عربستان موفق شد در مسابقه ایی نفس گیر تیم جمهوری اسلامی ایران  را با نتیجه ۲-۱شکست دهد

با شکست تیم ملی غم بر دل میلیونها ایرانی نشست و صد هزار نفر غمگین از ورزشگاه ازادی به خانه اشان رفتند

نمیخواهم گناه این شکست را گردن کسی بندازم و حضور اقای دکتر احمدی نژاد را عامل شکست تیم بدانم(چرا که واقعا اینگونه نیست و ریاست جمهوری به زعم غود برای افزایش روحیه به ورزشگاه رفتند)

اما انچه بیش از این شکست توجه مرا به خود جلب و فکرم را مشغول نمود پیشرفت و عزم و اراده اعراب است همان اعرابی که ما تمام انها را به هیچ می انگاریم و معتقدیم همه شون مفت خور و بی مصرف اند

جالب است که همین عربهای به قول ما ملخ خور که نه سیاست دارند و نه کیاست و نه  علم دارند و نه تدبیر .در صحنه سیاست و ورزش و شاید خیلی حوزه های دیگر ما را مات میکنند

 اینکه دولت مردان عرب به جای ادعاهای بی معنی و ماجراجویی های بی سرانجام چند  اصل کلی را پذیرفته اند و مناسبات و رفتار و تصمیمات خود را با در نظر گرفتن ان اصول تنظیم و اخذ میکنند

که ان سه  اصل عبارتند از اینکه

۱ - ملل عرب اگر چه پیشرفت علمی و سیاسی و ورزشی  و.. نداشته اند اما باید از پیشرفتهای دیگران استفاده کنند و در مقابل علم عالمان  سر تعظیم فرود اورند ( بر عکس دولت مردان ما که معتقدند ما در همه علوم صاحب فکر و اندیشه هستیم و اگر احیانا روزی مجبور شدیم از علم دیگران استفاده کنیم  حتما باید انرا ایرانیزه کنیم .....)

۲- اگر چه تنها راه پیشرفت عبور از مسیری که دیگران رفته اند نیست اما عبور از مسیر واحد به احتمال قوی سرانجام یکسانی خواهد داشت و هزینه ازمایش راههای مختلف هم زمان بر است و هم هزینه سازپس اعراب سعی میکنند راهی را بروند که هزینه ازمایشش را دیگران ژرداخت کرده اند

۳- چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است