قانون اساسی از حرف تا عمل

اگر چه من به نوع حکومت ایران و قانون اساسی ان رای ندادم و شاید خیلی ها که الان به سن بلوغ رسیدند حق رای در مورد انرا نداشتند اما قطعا حق اظهار نظر در مورد قانون اساسی و نوع حکومت را دارند

نوع حکومت ایران که جمهوری اسلامی است با رای مردم در ۱۲ بهمن ۱۳۵۸ تعیین شد که با فرض حق رای ۱۸ ساله ها متولدین ۱۳۴۰ در ان  حق رای داشتند  یعنی اونهایی که امروز ۴۶ ساله هستند در تعیین نوع حکومت نقشی نداشتند ( بیش از ۶۰ درصد  مردم که الان در ایران زندگی میکنند حق انتخاب نوع حکومت را نداشتند) و باید به دلیل رای پدرانشان با همین سیستم زندگی کنند

در مورد قانون اساسی نیز به همین گونه هست

قانون اساسی که مزین به اصولی متعالی است اما در عمل ....

اصل بیست و دوم قانون اساسی
حیثیت جان و مال و حقوق و مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است مگر در مواردی که قانون تجویز میکند.
اصل بیست و سوم
تفتیش عقاید ممنوع است و هیچکس را نمیتوان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد.( که من یادم نمیاد توی این سی سال همچین اتفاقی افتاده باشه البته گاهی تفتیش بدنی ممکنه بشه اما تفتیش عقاید ابداااااااااااااااااا)
اصل بیست و چهارم
نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند مگر آن که مخل مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشد. تفصیل آن را قانون معین میکند.( البته این را هم قانون اساسی زیادی واااا داده مگه میشه بیان حقیقت مخل حقوق عمومی نباشه )
اصل سی ام قانون اساسی
دولت موظف است وسائل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسائل تحصیلات عالی را تا سر حد خودکفائی کشور به طور رایگان گسترش دهد.
اصل سی و یکم قانون اساسی
داشتن مسکن متناسب با نیار حق هر فرد و خانواده ایرانی است. دولت موظف است با رعایت اولویت برای آنها که نیازمندترند به خصوص روستانشینان و کارگران زمینه اجرای این اصل را فراهم کند